ikakasal na siya

Ikakasal na siya.

Nababalot ng pulang rosas ang mga silya. Hindi naman ganuon kaliwanag ang mga ilaw na kulay rosas din. Ramdam ang pagkaromantiko ng dalaga’t binata na sumasabay sa banayad na
indak ng paboritong kanta si Anna. Kaunti lang naman ang bisita. Hindi sila nagimbita ng napakarami, yung mga malalapit lang sa kanilang puso. Pero ‘yun na yata ang
pinakamagandang engagement party na napuntahan ni Anna. Hindi. Ang totoo, unang beses pa lang nyang makadalo sa ganong pagtitipon. Hindi siya mahilig sa pagtitipon.
Pakiramdam nya hindi sya bagay sa mga ganong kaganapan. hindi rin siya sanay mapaligiran ng mga taong hindi pamilyar sa kanya. Nanlalambot sya at naiilang. Nalulungkot.
Pero wala nang mas lulungkot pa sa kinatatayuan ng nya sa mga sandaling iyon. Hindi sya sigurado kung ang simoy ng hangin na mula sa bukas na pinto o ang pader na
kinasasandalan nya na pader sa may pinto ng malawak na silid ang nagpapalamig sa kanyang buong katawan. Sinubukan nyang umalis sa pagkakasandal sa pader at tumayo ng
tuwid sa takot na magmukha siyang kakaiba sa pagtitipon, pero hindi niya magawa. Mangangatog ang tuhod nya na parang matutumba kung aalis sa kinalalagyang posisyon.

Nanatili siya sa ganung posisyon sa loob ng mahigit 10 minuto. Hindi nya malaman kung gusto nyang mapansin o kumupas ang kulay at humawa sa dingding. Basta
kumportable siya sa ganong tayo. Nang mamatay ang mga ilaw, nagbukas na ang projector, at siya namang paghugot nya ng sapat na lakas upang tumayo mula sa pagkakasandal,
tumalikod at lumakad papalayo sa nasabing silid. Lumabas na rin siya sa gusaling katatagpuan ng nsabing pinagaganapan ng pagtitipon. Masyadong malawak ang siyudad
para sa katulad nyang sanay sa mga pamilyar na mukha sa probinsya. Madilim na rin kaya umupo muna siya sa hagdan paglabas sa entrance door ng gusali.
Naupo saglit at naghintay sa pagbabalik ng lakas na nagtulak sa kanya kanina papalayo sa unang pintong inalisan nya.

Samantala, pinapanuod ng mga bisita at ng magkasintahan ang video presentation ng mga kaganapan ng gabing yun. Masaya panuorin yung video. May mga candid shots ng
mga nagkakasiyahan at nagbibiruang mga bisita. Nagkyakapan ang mga babaeng bisita sa ikakasal na bride at masayang nagkkwentuhan ang mga lalaki ksma ang groom.
Lahat ay umaapaw ang ligaya, bukod sa isang nahagip ng camera. Nakangiti sya. Pero may iba. Dapat masaya siya kasi malapit silang magkaibigan. Pero iba talaga.
Nagtaka ang groom.

GROOM : (sa isip) Nandito sya. (bumulong) Hon, saglit lang. May pupuntahan lang ako.

Ipinaling ang tingin sa kanyang nakababatang pinsan.

GROOM: Sher, andito siya. Nasan sya? Bakit sya nandito?
SHER: Huh? Sino kuya?

Nagpunta sila sa isang sulok ng silid at binalikan ang bahagi ng video kung saan nakita niya ang isang di inaasahang bisita.

SHER: Aba oo nga. Inimbita ko siya kasi miss ka na daw nya eh. Pero hindi ko alam na makakarating siya.
GROOM: Tingnan mong mabuti. Tears of joy ba yan?
SHER: Kuya, kilala ko yan. Hindi tears of joy yan.

Hinanap ng magpinsan ang naturang bisita sa buong silid. At sa mga katabing silid. tatakbong nagtungo si Sher sa ladies’ room. Wala.
Nakarating si GROOM sa lobby ng gusali. Sa pagaakalang umalis nang walang pasabi ang bisita, iniikot sa huling pagkakataon ang tingin sa buong paligid at natigilan.
Napako ang tingin sa isang babaeng naka itim na tshirt at maong na pantalon na nakayukod sa pagkakaupo sa isang dulo ng pinakamataas na baitang ng hagdan paglabas
ng lobby. Alam nyang pamilyar ang kulay ng buhok ng babae. Lumabas siya at makailang beses ding sinipat-sipat ang babae na hindi naalis sa pagkakayuko ng ulo sa tuhod
habang nakaupo. Alam ng GROOM na hindi normal kayanin ng isang normal na tao ang ganung klase ng ginaw ng sementong kinauupuan ng babae kaya napagdesisyunan nyang
lumakad papalabas sa glassdoor at kausapin ang kaibigan.

GROOM: Hey!

Dagling pagtunghay ng dalaga. Subalit ilang segundo pa ang kinailangan nya upang magkasapat na lakas upang ipaling ang tingin papunta sa pinggalingan ng pamilyar na
tinig. Inisip muna niya na baka hindi siya ang tinawag. Nakiramdam. Pero malinaw pa ang pandinig nya. At alam nyang wala pang isang dipa ang layo ng pinaggalingan
ng tinig. Dahan-dahan muna syang tumayo saka pumihit pakaliwa.

GROOM: Hey (pabulong)
ANNA: Huy! Hindi ko nasabi kay Sher na makakapunta ako. Inimbita nya lang ako. Papasok sana ako, kaya lang malamig pala sa loob. Malakas yung aircon. kaya lumabas
muna ako.

Kapansin-pansin ang paperbag sa tabi ni Anna. Sa lapit nila sa isa’t isa, kitang kita ng binata na sandals at kulay pulang tela ang laman ng paperbag. Sinundan ng tingin ni
Anna ang tinitingnan ng GROOM. Hinila papunta sa likuran ng kanyang mga nangangatog na binti ang bag gamit ang kanyang paa habang hindi gmagalaw ang ibang bahagi ng
katawan. Pagbalik ng kanyang tingin sa mga mata ng binatang kaharap, muli siya nagpaliwanag.

ANNA: Ang totoo, handa ako. Alam ko dapat nakadress. Nagdala ako. Magpapalit sana ako kaya lang yun nga malamig. Hindi ako sanay magdress, alam mo yan.

Hindi natatawa ang binata sa biro ni Anna. Walang kagatol gatol ang titig ng binata. Sa mata lang. Hindi rin siya gumagalaw.

ANNA: Awkward.. hehe. hindi ka ba magsasalita? (pilit na masayang tono ng pagsasalita)
GROOM: Pasensya na hindi ko nakwento sayo. Matagal tayong hindi nagkita. Sorry, huh?
ANNA: Hindi mo naman ako nanay. Hahaha. Hindi ko kelangan malaman lahat.. lahat-lahat.
GROOM: Nakita kita sa video. Bakit ka umiiyak?
ANNA: Ha? ako umiiyak? … uhm.. nako hindi naman. sig…siguro.. uhm.. malabo yung camera. O malayo ako masyado… ano un… nagkusot lang ako ng mata. Bat ako iiyak?
GROOM: Oo nga bakit ka iiyak?

Hindi na makatingin ng deretso si Anna sa kaibigan na ngayon na lang niya nakausap pagkatapos ng mahigit 1 taon.

ANNA: So, kelan?
GROOM: 2 months away from now.
ANNA: Para sa inyo matagal pa yun kasi naiinip kayo makasal. Excited eh. Pero saglit nalang un promise.

Hindi alam ng binata kung anong isusunod sabihin para makapagpanggap na maganda ang katatapusan ng usapan. Ilang segundo ding naging nakabibingi ang ingay ng kalsada
sa harap ng gusaling kinatatayuan ng dalawang pipi. Binasag ng binata ang katahimikan, na pareho nilang alam na hindi nakakapagpagaan sa mabigat na sitwasyong
kinalalagyan nila sa mga sandaling iyon.

GROOM: Masaya ka ba para sa akin?
ANNA: (sabay paling ng tingin sa humarurot na motor) Oo naman! tropa tayo diba? (napako ang tingin sa basa at umuusok pang kalsadang dinaanan ng motor)
Matagal mo na yang hinihintay. Masaya ako para sayo.. sa inyo… kaya nga sinas…
GROOM: Edi tumingin ka sa mga mata ko. Tapos sagutin mo uli ung tanong ko.
ANNA: (mabilis na paling ng tingin sa kaibigang halatang naiinis na) Hala! Anong drama mo? Hindi na yan bagay sa edad natin. Lalo na sa edad mo. Haha!
GROOM: Ako ang nasa mahirap na sitwasyon ngayon. Kaya hindi ako ngingiti para iconsole ka, kagaya ng lagi kong ginagawa pagnagve-vent ka skn bout your issues.
At gusto kong malaman mo na hindi ako lagi nagbibiro.

Siya na rin mismo ang unti-unting nagpahupa ng tawa nang mapansing ni hindi ngumingiti ang binatang kaharap habang binibitawan ang naturang mga salita.
Hindi kayang languying na isang normal na tao ang lalim ng pagkakalunok ni Anna, at hindi kayang habulin ng atletang mananakbo ang bilis ng tibok ng puso at pulso niya sa muling
panandaliang katahimikan.

Sa takot na hindi na siya makagalaw sa kinalalagyan nya, dahan-dahan at nakangiting tumunghay ang dalaga at ipinako ang tingin sa mga mata ng binata. Sinubukan nya
payapain ang isipan at ipanatag ang kalooban sa loob ng ilang segundo. Konti na lang masasabi na nya. Pero naunang nangilid ang luha nya kesa lumabas ang mga salitang
alam nyang dapat lumabas sa bibig nya sa mga oras na yon. Dagling iniyuko ang kanyang ulo…

ANNA: Ay teka, tanggal na naman ang pagkakabuhol ng sintas ko…

Sabay pagyukod upang ayusin ang sintas ng sapatos.

ANNA: Alam mo hind kasi to sakin. Hirap akong isintas. Makapal ang sintas nito tapos mejo matigas na, mahirap tuloy ibuhol.
Ayoko naman bumili ng sarili kong sapatos. Alam mo naman, kuripot to eh, hiram-hiram lang haha. (isang malalim at pigil na hikbi) Sa mama ko to.
At tingin ko kelangan ko na to iuwi ng maaga nang malabhan at maisoli ko ng buhay .. hmmm.

Sapat lang ang tagal ng pagatol-gatol na pangungusap na ito ni Anna upang mapahid ng palihim ang mga luhang hindi na nya kinayang itago.
Sa pagtunghay, alam nyang trinaydor sya ng sariling mga mata. Lumuha pa rin siya. Pero sinamahan nalang ng dalaga ng ngiti.

ANNA: O yan tears of joy.

Nang makita ang malungot na mga mata ng ikakasal na kaibigan, sa espesyal na araw ng kanyang buhay…wala nang nagawa ang dalaga kundi hayaang kusang dumaloy at
mapatid ang kanyang mga luha na ilang minuto na ring nagppumiglas. pakiramdam nya, mawawala sya sa ulirat pag hindi pa nya pinakawalan ang nararamdaman.
Pigil ang hikbi pero walang patid ang pagtulo ng luha. Mga ilang segundo. Gustuhin man ng binatang yakapin at patahanin ang dalaga, hindi pwede. Ikakasal na siya.
Hindi pa man tuluyang natutuyo ang luha sa pisngi ng dalaga, sinubukan na nyang sabihin ang mga salitang, bagama’t labag sa loob nya, ay alam nyang nararapat lang na
sabihin nya sa ganuong pagkakataon.

ANNA: Masaya ako para sa’yo. You deserve to be loved, because you are the most loving person I’ve ever met.

Sa muling pagyuko ng dalaga, isinukbit na sa braso ang paperbag, tumalikod at naglakad palayo. Pagkalampas sa huling baitang ng hagdan, lumingon sya na may mas
maliwanag na ngiti.

ANNA: Ipaabot mo na lang kay Sher yung kopya ng kanta. Sabi mo saken, nasa isip mo ko nung isinusulat mo yung lyrics. Gusto ko marinig. Iintayin ko, ha.

Tanging ngiti lang ang naisagot ng binata. Hindi maipihit ang katawan pabalik sa kasiyahang matagal din nyang pinaghandaan. Sa muling pagtalikod at palayong paghakbang ng dalaga, alam nila pareho na iyon na ang huli. Simple lang. Pag binitawan mo na, hayaan mong umalis. Pag tinalikuran mo na, deretso lang ang tingin, wag mo na lingunin.

Advertisements

3. Waking up…

16368958_largeIt’s been two years now, but she’s never left that very spot she’s been trying hard to run from. She has a new life now. She’s met new friends. She’s got a new job. But she still has the same nights. Nights when she has nothing else to do but rewrite the story over and over again. She’s tried to write  a song about it a million times, but she never reachers Chorus…until one day, she received a message.

“Hi!”. And there he was again. This simple message was the beginning of something new for them, she thought. And behold it really was.
She went to sleep trying her best to get a nice dream to wipe the tears away, after realizing that what wrapped their  conversation up was, “By the way, we’re back together.” So yeah, she knew this is a brand new start for them…apart.

It wasn’t that long when she was just alone. So being apart from him will make no much of a difference.

Read This If There’s Someone You Can’t Forgive

Thought Catalog

Luis HernandezLuis Hernandez

I hate every cliché that exists about forgiveness.

I know every adage, every piece of advice, every regularly endorsed opinion on the topic because I’ve scoured my way through the literature. I’ve read every blog post about letting go of anger. I’ve written down Buddha quotes and stuck them on post-its to my wall. I know that no part of it is simple. I know the adages are tired. I know the gap between “Deciding to forgive” and actually feeling peace can seem entirely unbridgeable. I know.

Forgiveness is a vast, un-traversable land for those of us who crave justice. The very thought of letting someone walk away scot-free from what they’ve done makes us sick. We don’t want to simply wipe our hands clean. We want to transfer the blood onto to theirs. We want to see the scores evened and the playing field leveled. We want…

View original post 749 more words

#FOREVER

Girl-In-Love-picspaper-com-600x375

I’ve been hearing a lot about this thing they call “love” which they say is NOT always forever. I don’t even know why they call it “love”, because the LOVE I know doesn’t fade. It’s not something you fall into, thus you don’t fall out of. It’s not something based on drastic actions by someone drawn to you or a result of a “spark”. It’s never a reason for someone to be totally torn apart or be the one to tear someone else. It’s never a reason for jealousy, not an outcome of long companionship. “LOVE” as taught to me by my Teacher…is so great that you won’t have to consider anything or anyone to feel. It’s something you decide to feel and give away because you know you have an overflow of it. And it doesn’t run out because its Source is LIMITLESS. Even if it hurts. Even if it seems not enough. Even if you don’t get anything in return. Even if it doesn’t seem perfect. If you think you LOST it through time, maybe it’s not the “LOVE” I’m talking about. Because the love I know never changes. It never fades. So yeah,  #mayFOREVER guys! 😀 ❤ ❤ ❤

2. At Dawn

She was wearing her best smile because she doesn’t want her officemates to know how she was feeling the night before. She wasn’t able to sleep well because she was trying to look for the best words to use in the letter she was writing.She knew that that day will not be the same, as the night before. She has to do something.

couple-alone-girl-sad-boy-Favim.com-644500
After her last call, she finally logged out. As she walks towards his spot, she’s blushing. She wanted to burst out in tears. She doesn’t know if she wants to hand the letter or not. She worked so hard to finish it the night before, but she knows exactly how things will turn out if he finally gets it. When she finally reaches his seat, he’s in a call. She doesn’t want to interrupt. The phone says it has been almost a half an hour call. He looked at her as she stands near and watches him. He smiles at her, seemingly saying, “Are you done? I almost am. “
Before she can’t hold it anymore, she hands the letter to him. He accepts it with an innocent gesture, and for the last time, strikes at her a smile she’s never gonna see again. Then she left.

1. For the Last Time

tumblr_nov77a93xX1sh3d3po1_500He’s looking at her. The stare was heavy. It was like he wanted to tell her something he has never told her before. They both know that there’s something wrong with the way things are between the two of them. It’s just that not one of them wants to start talking about it. So they just kept the silence as they listen to the most boring set of songs she has ever wasted time listening to in her entire life…which she thought was still great to listen to when she’s with him.

The evening is just like the others she’s ever had long before she met him. It was a long ride. She doesn’t know if she wants an endless road because she loves being with him, or a dead end because she knows he’s so unsure of anything about them, and an unstable situation scares her.

501st Day after Summer

Summer is every single person that comes into and leaves from your life. It happens.  She happens. Once in awhile, people meet and lose people. In different instances,  meeting is magic and losing is a nightmare. Or it can be the other way around as well. But still, the latter brings a feeling of indifference, depending maybe on how long they’ve been in the other person’s life.

This might be one of the reasons why letting go is always very difficult. After  everything’s said and done…or gone…you come across memories you just can’t  suppress. Memories of people you’ve never imagined ever leaving. People you  thought you can’t live without. After sometime, you’ll feel a little better, and then the  next day would be worse.

We tend to wonder “Why, of all people my Lord, that person? You could’ve taken someone else. Or maybe you shouldn’t have let us meet in the first place.” Am I talking “alien” now? I don’t think so. Everyone had been here I guess.

Every loss happens for a reason. These words are easy to understand before that  “EVERY LOSS” happens. All the others after that are just so hard to comprehend and are complete blurr, especially if you feel like you just want to take everything back.

500_Days_Of_Summer_wallpaper_by_Dr_7maDa

In the movie, Summer is just as random as the instances in our lives. When someone  comes and leaves, it’s not that goodbye nor the “hello” that makes it so painful… it’s everything in between. No matter how little and few these things are. Who says you have to forget? You’ve got to remember some important things and take it before you  move forward.

In the process of moving forward, you’ll always be tempted to look back. And every  peek would cause more pain, making things worse everyday.  But that’s life. You can appreciate, but never be so attached to it. I remember a friend  telling me to “never depend my life and happiness on something or someone I can lose”. I thought that’s rude. I am, but not that much, of an antisocial type. I thought it’s as  good as telling me not to treasure things and feel so much for people. I can’t be that  numb.

But the movie made things a lot clearer to me. I can always feel sad for my loss  because it matters…but to forever drag this sadness is something that I can already  decide on. It’s a clear depiction of the saying, “LOVE is a DECISION.” If you decide to stay in it after you got hurt, then there’s a plenty of rooms to lock yourself into. If you decide to go, you hold the key to its exit door. 500 Days of Summer is not just a film about losing and getting hurt. It’s a  scroll of lessons about moving forward and having faith that every last page of a  chapter sets the first page of another.

Who says you have to forget when you let go? You were happy once. Even faded  photographs are worth keeping. 🙂

Sweet Approval

Pleasing other people maybe one of the most difficult things I’ve done in my life. Always striving for the approval of the people around me used to be my main priority.  They said that it is because other people matter a lot to me. But I’m pretty sure that I don’t have an isolated case 🙂

Once in your life, other people mattered to you more than yourself. There are these people whom you’ve always wanted to be a huge part of every decision you make. You do not come up with an action without consulting them or just thinking what they might say about what you’re going to do. It’ll be prefect if you and the influential people in your life have the same opinion on something. What if what you feel like doing is the total opposite of what they want you to do? Are you going to take courage and do it your way, or will you just lean on their judgment on your situation?

Little decisions maybe a lot easier to make. But the crucial ones scare us the most. This is why we resort to letting other people decide for us. But the problem is that once we get comfortable with giving them the weight of our life situations, we tend to adapt their judgment and standards of what should and should not be done.This may be good in lessening your load. But at the end of the day, will you be happy with whatever will be the result of these decisions knowing that they are not yours? If it goes right, you can take no credit—well..this one’s okay. But if it goes wrong, who’s to blame?

This brings us back to the idea that once we adapt the standards of other people, their approval becomes the success of whatever decisions we make. And we chase it. We chase their approval. It becomes the basis of almost everything we do. Taking advice is fine, but being completely affected by other people might cause you more disappointments. Their disappointment become yours as well.

If there’s this ONE that we will be PLEASED to PLEASE..it’ll only be Him. That’s the irony of it all. He, who is the authority of all authorities, is the easiest to please. You can die trying to get the approval of the world, but to get His favor…you only have to ACCEPT Him and all the grace he never stops giving. Isn’t it nice if someone will come up to you and tell you that he will be grateful if you would accept his gift? To please Him, you don’t have to do anything for Him. To please Him, you only have to do something for yourself. To ACCEPT a Gift. Isn’t it less complicated? And a lot sweeter? ^_^